پایگاه اینترنتی کلاس 3/6 دبیرستان البرز

» خوش آمديد / اميدواریم لحظات خوشي را سپري نماييد .

منوي اصلي

مديريت سايت

موضوعات

مطالب پیشین

لوگو سايت

آمار و امکانات

لوگوی دوستان

آرشیو مطالب

پیوندها

خبر نامه

لینکستان

اطلاعیه های سایت :
با تشكر از بازديد شما از پایگاه ما ، اميدواريم لحظات خوشي را در اين پایگاه سپري نماييد. برای رسیدن به نتیجه مطلوب لطفا تا كامل شدن صفحه صبر کنید و از تمام صفحات بازدید نماييد .

پیغام مدیر وبلاگ

خاتمی افتخار يا ننگی برای انقلاب؟؟

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 0:0 | |

مبارک باد

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 0:0 | |

گناهان ج ن س ی

گناهان ج ن س ی جسم فرد را آلوده کرده و توانایی آن برای انجام مقاصد الهی را از بین می برد. گناه ج ن س ی از این نظر مستثنی است که ما آن را بر علیه جسم خود انجام میدهیم. جسم ما معبد روح الهی است. وقتی ما از جسممان برای گناهان ج ن س ی استفاده می کنیم، به پاكي آن تجاوز کرده و آن معبد را ویران می کنیم. همچنین آن افرادی که با آنها این گناه را انجام می دهیم را نیز آلوده می کنیم. فقدان احترام به جسممان (و خداوند) رابطه ی ما با خدا را از بین می برد.

گناهان ج ن سی روح خداوندی را اندوهگین می کند. هر گناهی که انجام میدهیم باعث اندوهگین شدن روح خداوندی می شود و آتش روح مقدس را در زندگی ما خاموش می کند. هرچه این آتش را بیشتر فرو بنشانیم، همانقدر از نیکی و درستکاری فاصله خواهیم گرفت.

ارتکاب به گناهان ج ن س ی دژ محکمی برای شر و شیطان در زندگی فرد خواهد ساخت. وقتی ما مرتباً مرتکب گناه می شویم، دژ محکمتری برای شیطان در زندگی خود بر پا خواهیم کرد. هرچه بیشتر تن به ش ه وت و ه وس دهیم، کنترل آنها بر روی ما بیشتر خواهد شد، تا آنجا که ما را بنده ی خود خواهند کرد. این دژ محکم بسیار مستحکم خواهد بود، چون جسم، روح و روان ما را درگیر خود کرده است. خوشبختانه دین، راه های زیادی برای ویران کردن این دژ محکم پیش پای ما قرار داده است.

با ارتکاب به گناهان ج ن س ی نفرینی پشت سرتان خواهد بود، از طرف همسر یا فرزندانتان. گناه ج ن س ی به شیطان این امکان را می دهد که ما و نسل های بعد از ما را با نفرین، ذلیل خود کند. بی بندو باری ج ن س ی، زن ا، طلاق، نازایی، و سایر مشکلات را گاهاً می توان از نتایج گناه های ج ن س ی دانست.
گناهان ج ن س ی پایگاهی به ارواح شیطانی برای تاثیرگذاردن بر شما را میدهد. .
گناه ج ن س ی پریشانی روحی در بر خواهد داشت. با دنبال کردن لذتهاي ناشی از گناه و نادیده گرفتن وجدان خود برای تشخیص خوبی از بدی، پریشانی و آشفتگی روحانی در بر خواهد داشت. هر چه بیشتر به دنبال گناه و ف س ا د باشید، وجدانتان کدرتر خواهد شد. یک وجدان کدر باعث می شود که بیشتر درمعرض دروغ های شیطان قرار بگیریم که باعث دورتر شدن ما از خداوند یکتا می شود. و این مسئله به جایی میرسد که ما دیگر کارهای خود را گناه تلقی نخواهیم کرد و توانایی ما برای توبه و اصلاح شدن کمتر می شود.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:46 | |

هولوکاست

مطلبی بسیار خواندنی

هلوکاست

هلوکاست به معنای سوزاندن با آتش است که بطور کامل ازبین برود. این نام اولین بار در سال 1942 میلادی توسط فردی به نام الی ویزل ابداع و در محافل صهیونیستی آمریکا مطرح گردید و در شرایطی که هیچ کس و هیچ محفل علمی ، تاریخی ، مطالعاتی و تحقیقاتی بدان اعتنایی نکرد ، در اواخر جنگ جانی دوم صحنه های دلخراش بعضی از اردوگاه های اسرا و اجساد روی هم انباشته شده که از بیماری تیفوس جان داده بودند ، زمزمه های کوره های آدم سوزی را افزایش داد و صهیونست ها با ابزار تبلیغاتی خود بطور گسترده روی این مسئله سرمایه گذاری کردند. اما حقیقت امر چیز دیگری بود. دکتر فریسون برای دفاع از یهودیان و اثبات وجود کوره های آدم سوزی به تحقیق درباره آن پرداخت تا مظلومیت قتل عام یهودیان را به شکل مستند برای جهانیان بازگو نماید. فریسون سالها تحقیق نمود اما شاهدی براین مطلب نیافت و در پایان این موضوع از اصل در کتاب مقالات دکتر فریسون مورد تردید قرار گرفت.

روژه گارودی محقق مسلمان فرانسوی نیز به تحقیق در این زمینه پرداخت و در نهایت دروغ بودن این قتل عام یهودیان را اثبات نمود و بدین جهت در فرانسه محاکمه شد. گارودی در تحقیقاتش ثابت نمود که :

اول:اصالت متون تهیه شده در ارتباط با کوره های آدم سوزی نازی ها قابل خدشه و مورد تردید است و سند معتبری در این باره موجود نمی باشد.

دوم:شهادت بعضی از جنایتکاران جنگی نازی در دادگاه نورنبرگ و اعتراف آنها به وجود کوره های آدم سوزی و تناقضات موجود در بین گفته های آنان ، دلیلی دیگر برای خدشه دار بودن این ادعا و احتمال وجود تهدید و تطمیع شاهدان موجود می باشد.

سوم:صهیونیستها بر این عقیده اند که نازیها یهودیان را اتاق های گاز کرده و سپس با گاز HCN آنها را قتل عام کرده اند.آنها برای این ادعای خود چند ساختمان را به عنوان اتاق های گاز معرفی کرده اند.

گارودی با تحقیقات خود نشان داد که اولا گاز HCN گرانترین گاز موجود می باشد و با هزینه های موجود، گرانترین شیوه اعدام محسوب می شود. ثانیا مکانهایی که صهیونیستها به عنوان اتاق گاز معرفی کرده اند اصلا قابلیت چنین کاری را ندارند.زیرا این گاز باید در پوششی از فولاد اکسید نشدنی باشد و درب ها باید مجهز به لولا هایی از پنبه نسوز کائوچویی مخصوص یا تفلون باشد. متخصصان پزشکی قانونی بعد از بازدید از این مکانها اظهار داشتند که استفاده ازگاز HCN دراین تاسیسات فوق العاده خطرناک بوده و در این مکانها هیچ تجهیزاتی برای مهار این گاز در نظر گرفته نشده است.

گارودی در کتاب اسطوره های بنیانگذاران سیاست اسراییل می گوید آنچه که از کوره ها و آثار آن بر جای مانده است مکان هایی بوده که مردگان مبتلا به تیفوس را برای جلوگیری از شیوع بیماری می سوزاندند و مسئله نسل کشی یهودیان در میان نبوده است.

در حقیقت آنچه که در اذهان مردم جهان از تصویر کوره های آدم سوزی و اتاق های گاز هیتلر بر جای مانده تنها محصول سینمایی کمپانی های بزرگ فیلم سازی صهیونیستی است و آنها بدین وسیله همواره کوشیده اند تا خودرا از اروپاییان طلبکار دانسته و چهره ای رنج کشیده از خود ترسیم نمایند.صهیونیستها با بهره گیری از دروغ هلوکاست کوشیدند تا چهره زشت و تنفر برانگیز خودرا که به سبب رباخواری، رشوه گیری و فساداخلاقی در طول سالیان متمادی در ملل اروپایی ایجاد شده بود پاک نمایند و پس از آن هر حرکت ضد صهیونیستی را به رفتار خشن نازی ها منتسب نمایند.در حقیقت افسانه کوره ها اهرمی در سیاست اسراییل برای پیشبرد اهداف تجاوزکارانه شد تا با چهره ای مظلوم و به دور از موضع گیری منفی غرب، به قتل عام مردم فلسطین و توسعه طلبی خویش بپردازند.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 9:0 | |

مناسبت ها

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 9:0 | |

حکم شرعی لپ لپ(تخم مرغ شانسی)

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 0:0 | |

زندگینامه بزرگان

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 23:40 | |

احکام نماز(قسمت چهارم)

لباس نماز گزار(۴)

مواردى كه لازم نيست بدن و لباس نمازگزار پاك باشد

مسأله 921: در سه صورت كه تفصيل آن بيان خواهد شد، اگر بدن يا لباس نمازگزار نجس باشد، نماز او صحيح است، اول: بر اثر زخم يا جراحت و يا دملى كه در بدن اوست، لباس يا بدنش به خون آلوده شده باشد. دوم: بدن يا لباس او، به مقدار كمتر از درهم كه تقريبا به اندازه يك اشرفى است، به خون آلوده باشد. سوم: ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند.

مسأله 922: اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد، در دو صورت نماز او صحيح است، اول: لباسهاى كوچك او، مانند جوراب و عرقچين نجس باشد. دوم: لباس زنى كه پرستار پسر بچّه خود مى باشد و با بول او، لباسش نجس شده باشد. و احكام و شرايط آن بيان خواهد شد.

مسأله 923: اگر در بدن يا لباس نمازگزار، خون زخم، يا جراحت و يا دمل باشد، چنانچه آب كشيدن بدن، يا لباس و يا عوض كردن لباس براى او سخت است، تا وقتى كه زخم، يا جراحت و يا دمل خوب نشده است، مى تواند با آن خون نماز بخواند. و همچنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده يا دوايى كه روى زخم گذاشته‏اند و نجس شده، در بدن يا لباس او باشد.

مسأله 924: اگر خون بريدگى و زخم مختصرى كه به زودى خوب مى شود و شستن آن آسان است، در بدن يا لباس نمازگزار باشد، بايد آن را تطهير نمايد.

مسأله 925: اگر جايى از بدن يا لباس كه از زخم فاصله دارد، به رطوبت زخم نجس شود، جايز نيست با آن نماز بخواند، ولى مقدارى از بدن يا لباس كه معمولا با رطوبت زخم آلوده مى شود، نماز خواندن با آن مانعى ندارد.

مسأله 926: اگر از زخمى كه در دهان و بينى و مانند آن است، خونى به بدن يا لباس برسد، بنا بر احتياط مستحب با آن نماز نخواند. و همچنين است خون بواسير، در صورتى كه دانه هايش بيرون نباشد. و با خون بواسيرى كه دانه‏هاى آن بيرون است نيز مى شود نماز خواند.

مسأله 927: كسى كه بدنش زخم است، اگر در بدن يا لباس خود خونى ببيند و نداند از زخم است يا خون ديگر، جايز است با آن نماز بخواند.

مسأله 928: اگر چند زخم در بدن باشد و به اندازه‏اى نزديك به هم باشد كه يك زخم حساب شود، تا وقتى همه خوب نشده است، نماز خواندن با خون آن اشكال ندارد، ولى اگر به قدرى از هم دور باشد كه هركدام، يك زخم حساب شود، هركدام كه خوب شد، بايد براى نماز، بدن و لباس را از خون آن آب بكشد.

مسأله 929: اگر مقدار بسيار كمى خون حيض، يا نفاس، يا استحاضه، يا خون سگ، يا خوك، يا كافر و يا مردار، در بدن يا لباس نمازگزار باشد، نماز او بنا بر احتياط باطل است و همچنين است خون حيوان حرام گوشت بنا بر احتياط مستحب، ولى خونهاى ديگر مانند خون بدن انسان يا خون حيوان حلال گوشت، اگرچه در چند جاى بدن و لباس باشد، در صورتى كه روى هم كمتر از درهم باشد كه تقريبا به اندازه يك اشرفى مى شود، نماز خواندن با آن اشكال ندارد.

مسأله 930: خونى كه به لباس بى آستر و به پشت آن برسد، اگر لباس نازك باشد، يك خون حساب مى شود، ولى اگر پشت آن جدا حساب شود، بايد هركدام را جدا به شمار آورد، پس اگر خونى كه در پشت و روى لباس است، روى هم كمتر از درهم باشد، نماز با آن صحيح و اگر بيشتر باشد، نماز با آن باطل است.

مسأله 931: اگر خون، روى لباسى كه آستر دارد بريزد و به آستر آن برسد و يا به آستر بريزد و روى لباس خونى شود، بايد هركدام را جدا حساب نمود، پس اگر خون روى لباس و آستر، كمتر از درهم باشد، نماز با آن صحيح و اگر بيشتر باشد، نماز باطل است.

مسأله 932: اگر خون بدن يا لباس، كمتر از درهم باشد و رطوبتى به آن برسد، در صورتى كه خون و رطوبتى كه به آن رسيده به اندازه درهم يا بيشتر شود و اطراف را آلوده كند، نماز با آن باطل است. و اگر رطوبت و خون به اندازه درهم نشود و اطراف را آلوده نكند، بنا بر احتياط مستحب نماز خواندن با آن اشكال دارد.

مسأله 933: اگر بدن يا لباس، خونى نشود ولى بر اثر رسيدن به خون نجس شود، اگرچه مقدارى كه نجس شده كمتر از درهم باشد، بنا بر احتياط مستحب با آن نماز نخواند.

مسأله 934: اگر خونى كه در بدن يا لباس است، كمتر از درهم باشد و نجاست ديگرى به آن برسد، مثلاً يك قطره بول روى آن بريزد، نماز خواندن با آن جايز نيست.

مسأله 935: اگر لباسهاى كوچك نمازگزار، مانند عرقچين و جوراب كه نمى شود با آن عورت را پوشاند نجس باشد، چنانچه از مردار و حيوان حرام گوشت درست نشده باشد، نماز با آن صحيح است. و همچنين اگر با انگشتر نجس، نماز بخواند اشكال ندارد.

مسأله 936: جايز است كه چيز نجس، مانند دستمال، كليد و چاقوى نجس، همراه نمازگزار باشد.

مسأله 937: زنى كه پرستار پسر بچه خود مى باشد و با بول او لباسش نجس شده و بيشتر از يك لباس ندارد، چنانچه نتواند لباس ديگرى بخرد، يا كرايه و يا عاريه نمايد و هر شبانه روزى يك مرتبه لباس خود را آب بكشد، اگرچه تا روز ديگر لباسش با بول بچه نجس شود، مى تواند با آن لباس نماز بخواند. ولى بهتر است لباس خود را طرف عصر، براى نماز ظهر و عصر آب بكشد. و اگر بيشتر از يك لباس دارد، ولى ناچار است همه آنها را بپوشد، چنانچه شبانه روزى يك مرتبه همه آنها را آب بكشد كافى است.

مسأله 938: لباس پرستار بچه، چنانچه به بول دختر بچه يا پسر بچه‏اى كه از خودش نيست نجس شود، اگر روزى يك مرتبه آن را آب بكشد و نتواند لباس ديگرى تهيه كند، مى تواند با آن نماز بخواند.

در صورتی که در هریک از مسائل سؤالی دارید در نظرات بیان کرده تا در اسرع به آن پاسخ داده شود.

ان شا الله در پست های بعدی بقیه احکام نماز را خواهیم داشت.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 23:4 | |

احکام نماز(قسمت سوم)

لباس نماز گزار(۳)

چند مسأله

مسأله 916: اگر چيزى ندارد كه در نماز، عورت خود را با آن بپوشاند، واجب است اگرچه با كرايه يا خريد باشد تهيه نمايد، ولى اگر تهيه آن به قدرى پول لازم دارد كه نسبت به دارايى او زياد است، يا اگر پول را براى لباس مصرف كند به حال او ضرر دارد، يا موجب عسر و حرج است، بايد به دستورى كه براى برهنگان در مسأله 874 گفته شد، نماز بخواند.

مسأله 917: كسى كه لباس ندارد، اگر ديگرى لباس به او ببخشد يا عاريه دهد، چنانچه قبول كردن آن براى او مشقّت نداشته باشد، بايد قبول كند، بلكه اگر عاريه كردن يا طلب بخشش براى او سخت نيست، از كسى كه لباس دارد، طلب بخشش يا عاريه نمايد.

مسأله 918: پوشيدن لباسى كه پارچه، يا رنگ و يا دوخت آن، براى كسى كه مى خواهد آن را بپوشد معمول نيست، مانند اينكه اهل علم، لباس نظامى بپوشد، احتياط واجب ترك آن است، ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد.

مسأله 919: بنا بر احتياط، مرد لباس زنانه و زن لباس مردانه نپوشد، ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد.

مسأله 920: كسى كه بايد خوابيده نماز بخواند، اگر برهنه باشد و لحاف او نجس، يا ابريشم خالص و يا از اجزاى حيوان حرام گوشت باشد، بايد در نماز، اگر پوشيدن صدق نمايد، خود را با آن نپوشاند.

مستحبّات لباس نمازگزار

مسأله 939: چند چيز در لباس نمازگزار، مستحب است، از جمله: بستن عمامه با تحت الحنك، پوشيدن عبا، لباس سفيد و پاكيزه‏ترين لباسها، استعمال بوى خوش و دست كردن انگشتر عقيق.

مكروهات لباس نمازگزار

مسأله 940: چند چيز در لباس نمازگزار مكروه است، از جمله: پوشيدن لباس سياه (مگر از براى عزاى معصومين(عليهم السلام) كه مستحب مى باشد)، لباسهاى چرك، تنگ، لباس شرابخوار، لباس كسى كه از نجاست پرهيز نمى كند و لباسى كه داراى نقش و عكس است، باز بودن تكمه‏هاى لباس و به دست كردن انگشترى كه نقش صورت دارد.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:56 | |

احکام نماز(قسمت دوم)

لباس نماز گزار (۲)

شرايط لباس نمازگزار

مسأله 875: لباس نمازگزار شش شرط دارد، اول: پاك باشد. دوم: مباح باشد. سوم: از اجزاى مردار نباشد. چهارم: از حيوان حرام گوشت نباشد. پنجم و ششم: اگر نمازگزار مرد است، لباس او ابريشم خالص و طلاباف نباشد.

شرط اول

مسأله 876: لباس نمازگزار بايد پاك باشد و اگر كسى عمدا با بدن يا لباس نجس نماز بخواند، نمازش باطل است.

مسأله 877: كسى كه نمى داند با بدن و لباس نجس، نماز باطل است و در جهل خود معذور است، اگر با بدن يا لباس نجس نماز بخواند، نمازش صحيح مى باشد. و همچنين اگر بر اثر ندانستن مسأله، چيز نجسى را نداند نجس است و در جهل خود معذور باشد، مثلاً نداند خون نجس است و با آن نماز بخواند نمازش صحيح است.

مسأله 878: اگر نداند بدن يا لباسش نجس است و بعد از نماز بفهمد نجس بوده، نماز او صحيح است.

مسأله 879: اگر فراموش كند بدن يا لباسش نجس است و در بين نماز، يا بعد از آن يادش بيايد، بنا بر احتياط بايد نماز را دوباره بخواند و اگر وقت گذشته قضا نمايد.

مسأله 880: كسى كه در وسعت وقت مشغول نماز است، اگر در بين نماز بدن يا لباس او نجس شود و پيش از آنكه چيزى از نماز را با نجاست بخواند، متوجّه شود كه نجس شده، يا بفهمد بدن يا لباس او نجس است و شك كند همان وقت نجس شده، يا ازپيش نجس بوده، در صورتى كه آب كشيدن بدن، يا لباس، يا عوض كردن لباس و يا بيرون آوردن آن، نماز را به هم نمى زند، بايد در بين نماز بدن، يا لباس را آب بكشد، يا لباس را عوض نمايد و يا اگر چيز ديگرى عورت او را پوشانده، لباس را بيرون آورد، ولى چنانچه اگر بدن، يا لباس را اب بكشد، يا لباس را عوض كند يا بيرون آورد، نماز به هم مى خورد و يا اگر لباس را بيرون آورد برهنه مى ماند، بايد نماز را قطع كند و با بدن و لباس پاك نماز بخواند.

مسأله 881: كسى كه در تنگى وقت مشغول نماز است، اگر در بين نماز لباس او نجس شود و پيش از آنكه چيزى از نماز را با نجاست بخواند، بفهمد كه نجس شده، يا بفهمد كه لباس او نجس است و شك كند همان وقت نجس شده و يا از پيش نجس بوده، در صورتى كه آب كشيدن، يا عوض كردن و يا بيرون آوردن لباس، نماز را به هم نمى زند و مى تواند لباس را بيرون آورد، بايد لباس را آب بكشد، يا عوض كند و يا اگر چيز ديگرى عورت او را پوشانده، لباس را بيرون آورد و نماز را تمام كند، اما اگر چيز ديگرى عورت او را نپوشانده و لباس را نيز نمى تواند آب بكشد و يا عوض كند، بايد لباس را اگر ممكن است، بيرون آورد و به دستورى كه براى برهنگان در مسأله 874 گفته شد نماز را تمام كند، ولى اگر لباس را آب بكشد يا عوض كند، نماز به هم مى خورد و يا بر اثر سرما و مانند آن نمى تواند لباس را بيرون آورد، بايد با همان حال نماز را تمام كند و نمازش صحيح است، سپس نمازش را در لباس پاك، بنا بر احتياط مستحب قضا نمايد.

مسأله 882: كسى كه در تنگى وقت مشغول نماز است، اگر در بين نماز بدن او نجس شود و پيش از آنكه چيزى از نماز را با نجاست بخواند، متوجّه شود نجس شده، يا بفهمد بدن او نجس است و شك كند همان وقت نجس شده و يا از پيش نجس بوده، در صورتى كه آب كشيدن بدن، نماز را به هم نمى زند بايد آب بكشد و اگر نماز به هم مى خورد، بايد با همان حال نماز را تمام كند و نماز او صحيح است.

مسأله 883: كسى كه در پاك بودن بدن و يا لباس خود شك دارد، چنانچه نماز بخواند و بعد از نماز بفهمد كه بدن يا لباسش نجس بوده، نماز او صحيح است.

مسأله 884: اگر لباس را اب بكشد و يقين كند پاك شده است و با آن نماز بخواند و بعد از نماز بفهمد پاك نشده، واجب نيست نماز را دوباره بخواند، اگرچه احوط، اعاده آن است.

مسأله 885: اگر خونى در بدن و يا لباس خود ببيند و يقين كند از خونهاى نجس نيست، مثلاً يقين كند خون پشه است، چنانچه بعد از نماز بفهمد از خونهايى بوده كه نمى تواند با آن نماز خواند، نماز او صحيح است.

مسأله 886: اگر يقين كند خونى كه در بدن و يا لباس اوست، خون نجسى است كه نماز با آن صحيح است، مثلاً يقين كند خون زخم و دملى است كه مى توان با آن نماز خواند، چنانچه بعد از نماز بفهمد، خونى بوده كه نماز با آن باطل است، نمازش صحيح مى باشد.

مسأله 887: اگر نجس بودن چيزى را فراموش كند و بدن يا لباسش با رطوبت، به آن برسد و در حال فراموشى نماز بخواند و بعد از نماز يادش بيايد، نماز او صحيح است، ولى اگر بدنش با رطوبت به چيزى كه نجس بودن آن را فراموش كرده برسد و بدون اينكه خود را آب بكشد، غسل كند و نماز بخواند، غسل و نمازش باطل است و نيز اگر جايى از اعضاى وضو، با رطوبت به چيزى كه نجس بودن آن را فراموش كرده برسد و بدون اينكه خود را آب بكشد، غسل كند و نماز بخواند، غسل و نمازش باطل است و نيز اگر جايى از اعضاى وضو، با رطوبت به چيزى كه نجس بودن آن را فراموش كرده برسد و پيش آز آنكه آنجا را آب بكشد، وضو بگيرد و نماز بخواند، وضو و نمازش باطل است.

مسأله 888: كسى كه يك لباس دارد، اگر بدن و لباسش نجس شود و به اندازه آب كشيدن يكى از آنها آب داشته باشد، چنانچه بتواند لباسش را بيرون آورد، بايد بدن را آب بكشد و نماز را به دستورى كه براى برهنگان در مسأله 874 گفته شد، بخواند و اگر بر اثر سرما و يا عذرى ديگر، نتواند لباس را بيرون آورد، هركدام از بدن و يا لباس را، مى تواند آب بكشد، ولى اگر مثلاً نجاست يكى بول است كه اگر بخواهد با آب قليل آب بكشد، بايد دو مرتبه آب روى آن بريزد و ديگرى خون است كه يك مرتبه، ريختن آب روى آن كافى است، بايد آن را كه با بول نجس شده آب بكشد.

مسأله 889: كسى كه غير از لباس نجس، لباس ديگرى ندارد، بايد نماز را به دستورى كه براى برهنگان درمسأله 874 گفته شد، بجا آورد، ولى اگر بر اثر سرما و مانند آن نمى تواند لباسش را بيرون آورد، بايد با لباس نجس، نماز بخواند و نماز او صحيح است.

مسأله 890: كسى كه دو لباس دارد، اگر بداند يكى از آنها نجس است و نداند كدام يك مى باشد، چنانچه وقت دارد، بايد با هردو لباس نماز بخواند، مثلاً اگر مى خواهد نماز ظهر و عصر بخواند، بايد با هركدام يك نماز ظهر و يك نماز عصر بخواند، ولى اگر وقت تنگ است، بايد نماز را به دستورى كه براى برهنگان گفته شد، بجا آورد و بنا بر احتياط مستحب، نماز را با لباس پاك قضا نمايد.

شرط دوّم

مسأله 891: لباس نمازگزار، بايد مباح باشد. وكسى كه مى داند پوشيدن لباس غصبى حرام است، اگر عمدا در لباس غصبى يا در لباسى كه نخ، يا تكمه و يا چيز ديگر آن غصبى است، نماز بخواند باطل است و همچنين است اگر جاهل مقصّر باشد.

مسأله 892: كسى كه مى داند پوشيدن لباس غصبى حرام است، ولى نمى داند نماز را باطل مى كند، اگر عمدا با لباس غصبى نماز بخواند، نمازش باطل است.

مسأله 893: اگر نداند يا فراموش كند كه لباس او غصبى است و با آن نماز بخوان، نمازش صحيح است، ولى اگر كسى خودش لباسى را غصب نمايد و فراموش كند غصب كرده است و با آن نماز بخواند، بنا بر احتياط مستحب دوباره نماز را با لباس مباح بخواند.

مسأله 894: اگر نداند يا فراموش كند لباس او غصبى است و در بين نماز بفهمد، چنانچه چيز ديگرى عورت او را پوشانده است و مى تواند فورا يا بدون اينكه موالات، يعنى پى در پى بودن نماز، بهم بخورد لباس غصبى را بيرون آورد، بايد آن را بيرون آورد و نمازش صحيح است. و اگر چيز ديگرى عورت او را نپوشانده، يا نمى تواند لباس غصبى را فورا بيرون آورد و يا اگر بيرون آورد پى در پى بودن نماز بهم مى خورد، در صورتى كه حتّى به مقدار يك ركعت وقت داشته باشد، بايد نماز را قطع كند و با لباس غير غصبى، نماز بخواند و اگر به اين مقدار وقت ندارد، بايد در حال نماز، لباس را بيرون آورد و به دستور نماز برهنگان كه در مسأله 874 بيان شد، نماز را تمام نمايد.

مسأله 895: اگر كسى براى حفظ جانش با لباس غصبى نماز بخواند و يا مثلاً براى اينكه دزد لباس غصبى را نبرد با آن نماز بخواند، نمازش صحيح است.

مسأله 896: اگر كسى با عين پولى كه خمس يا زكات آن را نداده لباس بخرد، نماز خواندن در آن لباس اشكال دارد.

شرط سوم

مسأله 897: لباس نمازگزار، بايد از اجزاى حيوان مرده‏اى كه خون جهنده دارد، يعنى حيوانى كه اگر رگش را ببرند، خون از آن جستن مى كند نباشد، بلكه اگر از حيوان مرده‏اى كه مانند ماهى و مار، خون جهنده ندارد لباس تهيه كنند، بنا بر احتياط واجب، با آن نماز نخواند.

مسأله 898: هرگاه چيزى از مردار، مانند گوشت و پوست آن كه روح داشته همراه نمازگزار باشد، اگرچه لباس او نباشد، بنا بر احتياط نمازش باطل است.

مسأله 899: اگر چيزى از مردار حلال گوشت، مانند مو و پشم كه روح ندارد، همراه نماز گزار باشد و يا لباسى كه از آن تهيه شده نماز بخواند، نماز صحيح است.

شرط چهارم

مسأله 900: لباس نمازگزار بايد از اجزاى حيوان حرام گوشت نباشد و اگر مويى از آن همراه نمازگزار باشد، نماز او باطل است.

مسأله 901: اگر آب دهان، يا بينى و يا رطوبت ديگرى از حيوان حرام گوشت مانند گربه، بر بدن يا لباس نمازگزار باشد، چنانچه تر باشد نماز باطل و اگر خشك شده و عين آن برطرف شده باشد، نماز صحيح است.

مسأله 902: اگر مو، عرق و آب دهان كسى، بر بدن يا لباس نمازگزار باشد اشكال ندارد. و همچنين است اگر مرواريد، موم و عسل همراه او باشد.

مسأله 903: اگر شك داشته باشد كه لباسى از حيوان حلال گوشت است يا حرام گوشت، چه در كشورهاى اسلامى تهيه شده باشد چه در ديگر كشورها، جايز است كه با آن نماز بخواند.

مسأله 904: صدف از حيوانات حرام گوشت است، ولى اگر انسان احتمال دهد كه تكمه صدفى و مانند آن، از حيوان باشد، جايز است با آن نماز بخواند.

مسأله 905: پوشيدن خز خالص در نماز اشكال ندارد، ولى بنا بر احتياط مستحب با پوست سنجاب نماز نخواند.

مسأله 906: اگر با لباسى كه نمى داند يا فراموش كرده كه از حيوان حرام گوشت است نماز بخواند، نمازش صحيح است.

شرط پنجم

مسأله 907: پوشيدن لباس طلا باف براى مرد، حرام و نماز با آن باطل است، ولى براى زن درنماز و غير نماز اشكال ندارد.

مسأله 908: زينت كردن به طلا، مثل آويختن زنجير طلا به سينه، انگشتر طلا به دست كردن و بستن ساعت مچى طلا، براى مرد حرام و نماز خواندن با آن باطل است. و واجب است مرد از عينك طلا نيز استفاده نكند، ولى زينت كردن به طلا، براى زن در نماز و غير نماز اشكال ندارد.

مسأله 909: اگر مردى فراموش كند، انگشتر يا لباسش از طلاست و يا شك داشته باشد و با آن نماز بخواند، نمازش صحيح است و همچنين اگر جاهل قاصر باشد، ولى در صورت شك، فحص و بررسى لازم است. و همچنين در ساير مسائل بايد فحص كند، مگر مواردى كه شارع استثنا فرموده است.

شرط ششم

مسأله 910: لباس مرد نمازگزار، بايد ابريشم خالص نباشد و در غير نماز نيز پوشيدن آن براى مرد حرام است، اما عرقچين، بند شلوار و مانند آن، از چيزهايى كه نماز در آن به تنهايى تمام نمى شود، خلاف احتياط است.

مسأله 911: اگر آستر تمام لباس، يا آستر مقدارى از آن، ابريشم خالص باشد، پوشيدن آن براى مرد حرام و نماز با آن باطل است.

مسأله 912: لباسى را كه نمى داند از ابريشم خالص است يا چيز ديگر، اگر در نماز بپوشد اشكال ندارد.

مسأله 913: دستمال ابريشمى ومانند آن، اگر در جيب مرد باشد اشكال ندارد و نماز را باطل نمى كند.

مسأله 914: پوشيدن لباس ابريشمى براى زن، در نماز و غير نماز اشكال ندارد.

مسأله 915: پوشيدن لباس غصبى، ابريشمى خالص، طلا باف و لباسى كه از مردار تهيه شده، در حال ناچارى اشكال ندارد و مى تواند با اين لباسها نماز بخواند، ولى اگر ناچار نيست لباس بپوشد، بايد به دستورى كه در مسأله 874 براى برهنگان گفته شد نماز بخواند.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:50 | |

احکام نماز(قسمت اول)

لباس نماز گزار(۱)

پوشاندن بدن در نماز

مسأله 865: مرد بايد در حال نماز، اگرچه كسى او را نبيند، عورتين خود را، بپوشاند. و بهتر است از ناف تا زانو را نيز بپوشاند.

مسأله 866: زن بايد در هنگام نماز، تمام بدن، حتى سر وموى خود را بپوشاند و بنا بر احتياط مستحب كف پارا نيز بپوشاند، ولى پوشاندن صورت، به مقدارى كه در وضو شسته مىشود و دستها تا مچ و روى پاها تا مچ پا، لازم نيست، اما براى آنكه يقين كند مقدار واجب را پوشانده است، بنا بر احتياط مقدارى از اطراف صورت و قدرى پايين تر از مچ را بپوشاند.

مسأله 867: هنگامى كه انسان، قضاى سجده فراموش شده و يا تشهّد فراموش شده را بجا می آورد، بايد خود را مانند حال نماز بپوشاند. و همچنين بنا بر احتياط مستحب در موقع سجده سهو نيز خود را بپوشاند.

مسأله 868: اگر در نماز عمدا عورتش را نپوشاند، نمازش باطل است، اما اگر از روى ندانستن مسأله باشد، بنا بر احتياط نماز را دوباره بخواند.

مسأله 869: اگر در بين نماز بفهمد كه عورتش پيداست، بايد آن را بپوشاند و بنا بر احتياط مستحب، نماز را اتمام كند و دوباره بخواند، به ويژه اگر پوشانيدن آن، احتياج به وقت زيادى داشته باشد، ولى اگر بعد از نماز، بفهمد كه در نماز عورت او پيدا بوده، نمازش صحيح است.

مسأله 870: اگر در حال ايستاده لباسش، عورت او را می پوشاند، ولى ممكن است در حال ديگر، مثلاً در حال ركوع و سجود نپوشاند، چنانچه در آن موقع عورت خود را بپوشاند، نماز او صحيح است، ولى بنا بر احتياط مستحب با آن لباس نماز نخواند.

مسأله 871: انسان می تواند در نماز، خود را به علف و برگ درختان بپوشاند، ولى بنا بر احتياط مستحب اگر چيز ديگرى داشته باشد، با آنها خود را نپوشاند.

مسأله 872: انسان در حال نماز، می تواند خود را با گل بپوشاند.

مسأله 873: اگر چيزى ندارد كه در نماز، خود را با آن بپوشاند، چنانچه احتمال دهد كه پيدا میكند، بنا بر اقوى نماز را، تاخير بيندازد و اگر چيزى پيدا نكرد، در آخر وقت، طبق وظيفه‏اش نماز بخواند.

مسأله 874: كسى كه میخواهد نماز بخواند، اگر براى پوشاندن خود، حتى برگ درخت، علف، گل و لجن نداشته باشد و آب گل آلود، يا چاله‏اى نيز نباشد كه در آن بايستد و احتمال ندهد كه تا آخر وقت، چيزى پيدا كند كه خود را با آن بپوشاند، در صورتى كه احتمال بدهد شخص محترمى او را می بيند، بايد نشسته نماز بخواند و براى ركوع و سجود، مقدارى خم شود كه عورتش پيدا نباشد و براى سجود، كمى بيشتر از ركوع خم گردد، مهر را بالا بياورد و پيشانى را بر آن بگذارد. و اگر اطمينان دارد ناظر محترم او را نمی بيند، بنا بر احتياط مستحب ايستاده، دو نماز بخواند و در موقع ايستادن، جلو خود را با دست بپوشاند، در يكى از آن دو نماز، ركوع و سجود را بجا آورد و در ديگرى به جاى ركوع و سجود، با سر اشاره نمايد، اگرچه ظاهرا يك نماز با اشاره كفايت می كند.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:35 | |

بعد از شهدا چه کردیم؟

شاید عبرت بگیریم ( اگه عبرت برامون واژه غریبی نباشه)

آهای مردم چیکار می کنین جواب خون شهدا رو چجوری می خوایم بدیم؟ اگه به خدا اعتقاد دارین به همون خدا قسم این رسمش نیست ها .اگه به معاد و قیامت اعتقاد دارین باید اونجا جوابگو باشیم ها!

که بعد از شهدا چه کردیم اونا رفتن که ما بمانیم اما نه با این وضعیت اما نه اینکه اونا فراموش بشن نه اینکه هر وقت حرف شهدا میشه بگیم عصر و دوره این چیزا تموم شده یا بگیم اعصابمون ضعیف هست. بیایین یکم فکر کنیم

اونهایی که رفتند کاری حسینی کردند.انهایی که مانده اند باید کاری زینبی کنند وگرنه یزیدی اند

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:54 | |

شهید زین الدین

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:23 | |

نکاتی که باید دانسته شوند

سوالات پرسیده شده از طرف مردم بوده و پاسخ ها از حاکم شرع(آیت الله خامنه ای) می باشند.

-آيا تقليد، صرفا يك مسأله عقلى است يا ادله شرعى نيز دارد؟

تقليد، ادله شرعى دارد و عقل نيز حكم مى‏كند كه شخص نا آگاه به احكام دين بايد به مجتهد جامع الشرايط مراجعه كند.

-عمل به احتياط بهتر است يا تقليد؟

چون عمل به احتياط مستلزم شناسائى موارد و چگونگى احتياط و صرف وقت بيشتر است، بهتر آن است كه مكلّف در احكام دين از مجتهد جامع‏الشرائط تقليد كند.

-آيا كسى كه در آموختن احكام دينىِ مورد نياز خود كوتاهى مى‏كند، گناهكار است؟

اگر نياموختن احكام به ترك واجب يا ارتكاب حرام بيانجامد، گناهكار است.

-راههاى انتخاب مرجع و به دست آوردن فتوا كدام است؟

احراز اجتهاد و اعلميت مرجع تقليد بوسيله امتحان يا تحصيل يقين ولو از شهرت‏مفيدِ علم يا اطمينان، يا با شهادت دو نفر عادل از اهل خبره صورت‏مى‏گيرد.
راههاى به دست آوردن فتواى مجتهد عبارتند از:
1 - شنيدن از خود مجتهد
2 - شنيدن از دو يا يك فرد عادل‏
3 - شنيدن از يك نفر مورد اطمينان‏
4 - ديدن در رساله مجتهد، در صورتى كه رساله وى مصون از اشتباه باشد.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 23:49 | |

چند دو بیتی برای صاحب الزمان

تو اي زنداني زندان غــــــــیبت دعاکن طی شود دوران غیبت

به آن هائی که مشتاق ظهورند چو قرنی بگذرد هر آنِ غيبت

***********

از آن روزي كه سيلي خورد زهرا(س) سيه شـــد روزگار اهل معنا

بگفــــتا عارفي حـــــكم فــــــــرج را كند زهرای سيلي خورده،امضا

***********

شوم قربان آن چشـــــمان مستت مران از ديده جانا عبد پســـــتت
اگر پاتا به سر محتاجم اي دوست بود چشمان من تنها ،به دستت

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 23:31 | |

پاسخ کوبنده...

ابن عباس گويد: روزى عمر بن خطاب به اميرالمؤمنين (با

اعتراض ) گفت : گفت : اى ابا الحسن وقتى از تو

سوالى مى كنند چرا شما در نظر دادن شتاب مى كنى

؟ (يعنى چرا با درنگ و تفكر پاسخ نمى دهى ) حضرت

على عليه السلام در پاسخ او، دست خود را باز كرده

فرمود: اين چند تاست ؟ عمر گفت : پنج تا، فرمود: چرا

در نظر دادن عجله كردى ؟ عمر گفت : اين مساءله

(جزيى ) بر من پوشيده نيست (يعنى نياز به درنگ

ندارد) حضرت فرمود: من در امورى كه بر من پوشيده

نيست پر شتاب ترم ^(۱) (يعنى علوم در نزد من همچون

اين مساله ساده است و نياز به درنگ و تفكر ندارد)!

آرى چگونه چنين نباشد در حاليكه علماى اسلام اعم از

شيعه و اهل سنت روايت كرده اند كه پيامبر اكرم صلى

الله عليه وآله فرمود: ((انا مدينه العلم و على بابها)).

درست اين سخن گفت پيغمبر است منم شهر علم وعليم در است

۱.بحارالانوار، ج 40، ص 147

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 23:8 | |

لعنت به دشمن علی

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:53 | |

فقط ازدواج

ديدگاه اسلام

به طور طبيعي زن و مرد به عنوان دو پيكره جامعه انساني به زندگي مشترك با يكديگر نيازمندند . در شرع نيز به پيوند ميان اين دو سفارش بسيار شده است، از اين رو اخلاقي ترين، معنوي ترين و انساني ترين جلوه پيوند زن و مرد در ازدواج تجلي پيدا مي كند و هر نوع رابطه (جنسي) كه خارج از قانون ازدواج باشد، مشكلات متعددي را از لحاظ اخلاقي، اجتماعي و فرهنگي به بار مي آورد.

در جوامع غربي كه پايه هاي اخلاق ديني و مذهبي سست و ضعيف است، رابطه زن و مرد از چارچوب قوانين و هنجارهاي موجود تجاوز مي كند . به طوري كه ارتباط آزاد دختران و پسران به شكل طبيعي و غريزي جريان دارد و از اينجاست كه ريشه هاي فساد اخلاقي شكل مي گيرد و بنياد اجتماعات بشري را متزلزل مي كند.

اما متأسفانه امروزه در ایران که یک کشور اسلامیه جوون هاش اسلام رو سد محکمی در برابر بر قراری ارتباط با جنس مخالف می دونن(فاجعه).

علت: همان سستی دین ، جوون ها خدا را فقط تو محرم و رمضون می شناسن این هم مال چند سال پیش هستش. یکی دو ساله که شرم وحیا تو این دو ماه هم از بین رفته. چون جوون ها به جای اینکه از بزرگای دین الگو بگیرن می رن فلان خواننده از اون ور آب الگو میگیرن که چه جوریی مو هاش رو درست کرده بود و چی پوشیده بود و ... .

بقی اش باشه واسه.

[+] نوشته شده توسط سجاد فرهمندی; در 22:45 | |

آقای بی یار